THE TRUTH OF LIFE

THE DAY COMES,WHEN I DIE,
MANY FEEL SAD AND MANY CRY.
I LIE ON THE GROUND,DRESSED IN A WHITE SHROUD,
COOL AND CALM ON THE FACE, UNEFFECTED BY THE CROWD.

MY RELATIVES AND FRIENDS,ALL GATHER AT MY PLACE,
THEY MOURN FOR SOME REASON,WHICH I COULD NOT GUESS.
SOME WEEP THROUGH THEIR MINDS,SOME WEEP THROUGH THEIR HEARTS.
THEY ARE JEALOUS OF MY PEACE, AS THEY CAN'T TROUBLE ME NOW.

SOME RELATIVES AND FRIENDS, WHO LOVED ME A LOT,
CARRIED ME OUT OF MY HOUSE, TO A CREMATORIUM.
THEY SET ME ON FIRE, AND WAITED TILL I AM BURNT.

THEN THEY CRIED FOR HOURS,FOR DAYS AND WEEKS,
SOME CRIED FOR THE FRIENDSHIP, THAT I COULDN'T CARRY ON.
SOME CRIED FOR THE RELATIONS, THAT WERE ALL BROKEN DOWN.
THEIR WAS A SELFISH MOTIVE, BEHIND THEIR CRYING,
THEY LOVED ME A LOT, BUT I SHOWED NO SUCH SIGN.

I FELT VERY SAD, ON SEEING THEM CRY.
I FOUND THAT I WAS JUST AN ACTOR OF A SKIT,
MY TIME WAS OVER, AND I HAD TO SPLIT.
SUDDENLY, I REMEMBERED THE AIM, FOR WHICH I WAS THERE,
I NEVER BOTHERED OF IT, WHEN THE TIME WAS THERE.

IT WAS MY DEATH, WHICH MADE ME REALISE
THAT I WAS SO ATTACHED, TO THIS MARVELLOUS PLAY OF LIFE.
AND FORGOT THE AIM,TO SEARCH THE ALMIGHTY,
WHO IS THERE WITH US,BUT IN DISGUISE.
MY DEATH MADE ME REALISE, THIS TRUTH OF LIFE..

ARE YOU THERE....GOD?
ARE YOU THERE?

I SEARCHED NOWHERE,
THROUGH PENANCE OR PRAYER,
FOR I WAS NOT SURE
WHETHER,ARE YOU THERE?
OR JUST NOWHERE.

MANY SAY YOU EXIST,
SOME SAY YOU ARE IN PRIESTS,
SOME SAY YOU ARE IN NATURE,
SOME SAY YOU ARE IN CREATURES.

WITH THOUSANDS OF NAMES,
THEY CALL UPON YOU,
AND ARE DIVIDED WITH EACHOTHER
WITH RELIGIONS,JUST FOR YOU.

THEY FIGHT EACHOTHER,
THERE OWN HUMAN FRIENDS,
TO PROOVE THAT THE NAME,
THEY WORSHIP IS THE BEST.

NOW THE TIME HAS COME,
FOR YOU TO APEAR,
PLEASE CONFIRM TO ME,
THAT YOU ARE HERE.

COME,TEACH THESE MEN,
THAT RELIGONS ARE NONE,
ONLY HUMANITY IS THE RELIGION,
SINCE YOU ARE ONLY ONE.....

હ્યદય ઉપવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી,
મન મધુવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી,
જીવન મારું હતું વેરાન વગડા જેવું,
ખંડેર હવે ભવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી,
પ્રેમ પારસમણિ છે થઇ ખાતરી મને,
કથીર કંચન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી,
લાખો દુઃખોથી ભરેલી મારી જિંદગી હતી,
સુંદર જીવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી,
તમારો પ્રેમ પામી ધન્ય બની ગયો,
દિલ પાવન બની ગયું, તમે આવ્યા પછી...

'તમે ', 'તમે' ફ્ક્ત તમે જ છો,
મારા હ્યદયમાં દસ્તક દેનાર 'તમે' છો,
મારાં સ્વપ્નોમાં-વિચારોમાં હરહંમેશ રહેતા 'તમે' જ છો,
મારી આંખોના દરેક પલકારે આવતા-જતા'તમે' જ છો,
મારી આંખોના દરેક વહેતા અશ્રુમાં 'તમે' જ છો,
મારા તન-મનમાં રોમ-રોમમાં સમાયેલા 'તમે' જ છો,
મારા હ્યદયને હચમચાવનાર,
ભાન ભુલાવનાર-મારી ઊંઘ બગાડનાર 'તમે' જ છો,
જાગતાં-ઊંઘતાં,ઊઠતાં-બેસતાં,
મારા મનને વલોવનાર 'તમે' જ છો,
મારા જીવનમાં ઓજસ પાથરનાર 'તમે' જ છો,
દૂર-દૂર રહીને મારા મનને તડપાવનાર પણ 'તમે' જ છો,
'તમે','તમે' ફક્ત તમે જ છો....

આ પ્રેમની રમત પણ કમાલ છે,
હાર હોય કે જીત એક સરખી ધમાલ છે,
નિરાળા એના નિયમ નિરાળી એની ચાલ છે,
હારેલા તો ઠીક તેમાં જીતેલા પણ બેહાલ છે....

શ્વાસમાં વિશ્વાસ જ્યાં ભેળો મળે એ પ્રેમ છે,
આશનો અવકાશ જ્યાં પણ શૂન્ય છે એ પ્રેમ છે.

હક, અપેક્ષા, શક, અહમ્ ના પંક ની વચ્ચેથી કોઈ,
પદ્મ સમ નિર્મળ અગર ખીલી શકે એ પ્રેમ છે.

બેકરારી વસ્લ માં, પીડા વિરહ માં કત્લની,
એટલું સમજી શકો કે કેમ છે એ પ્રેમ છે.

‘તું નથી’ ની વાસ્તવિક્તા કષ્ટ દેતી બંધ થઈ,
શ્વાસમાં, ઉચ્છવાસ માં બસ, તું વહે એ પ્રેમ છે.

બાદબાકી તુજ ની, તારાં સ્પર્શ, યાદો, સાથની,
શેષ મારામાં પછી જે પણ બચે એ પ્રેમ છે.

શબ્દ થઈ મુજ શ્વાસ માં બસ તું સદા વહેતી રહે,
આ ગઝલ શબ્દો નથી કંઈ, આ જે છે એ પ્રેમ છે.

રાત આખી બેકરારી થઈ મને ડંસતી રહે,
ને સવારે શબ્દ થઈ ચૂમે મને એ પ્રેમ છે.

તુ ચાલી ગ ઇ જીવનમાંથી તો ક્યુ આભ ફાટ્યુ?
થાય છે અસર ઢેફાને પાણીથી કાળમીંઢ પીગળતા નથી.
એટલી સલાહ આપી શકું બચીને રહેજે અમારાથી
છીએ એક ગ્રહણ, લાગી જાય તો પછી ટળતા નથી.
ભુલથી પણ સામે ન આવતી આવતા જન્મે,
નનામી સાથે કદી નફરતના બીજ બળતા નથી.
થોડી મુશ્કેલી પડે અને ખરી પડે એ નાજુક સિતારા
અમે એ સુર્ય છીએ જે સંધ્યા સમયે પણ ઢળતા નથી.
આજે ખબર પડી પ્રેમમાં પણ લાયકાત જરૂરી છે.
સરિતા જ સક્ષમ હોય, સરોવર સાગરમાં ભળતા નથી.
હવે જ મારો જિંદગી સાથે સાચો ઘરોબો થયો
ગાંઠ બંધાઇ હતી કે ખોવાયેલા રત્નો મળતા નથી.